บทที่ 39 อดไม่ได้ที่จะคิดถึง

“มองหน้าฉันแล้วแบบมันจะแก้เองได้เหรอ ทิชา”

เสียงเตมินทร์ดังขึ้นโดยที่เขายังไม่ละสายตาจากหน้าจอแมคบุ๊กที่เพิ่งเปิดขึ้นมาทำงานของตัวเอง

“ก็ชากำลังดูอยู่นี่ไง!”

ทิชาส่งเสียงชิในลำคอ ก่อนรีบก้มหน้ากลับมามองหน้าจอไอแพดในมือ

เธอเริ่มซูมดูรอยปากกาสีแดงที่เตมินทร์ทำเครื่องหมายไว้ เสาฝั่งทิศตะวันออกกับเลเยอร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ